Ιερέας Ιωάννης Οικονομίδης: «Δεν θέλω να κλείσουν τα εργοστάσια, θέλω να λειτουργήσουν καθαρά»

22 11 2007

Hμερομηνία : 05-09-07 Eκτύπωση

ΠΑΠΑ-ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ
«Δεν θέλω να κλείσουν τα εργοστάσια, θέλω να λειτουργήσουν καθαρά»
Της ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ
Πορτρέτο: ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΡΔΟΠΟΥΛΟΣ

Πάλεψε χρόνια για να αποκαλυφθεί το σκάνδαλο του Ασωπού, όπου οι βιομηχανίες συνεχώς δηλητηριάζουν ανενόχλητες το νερό των κατοίκων των Οινοφύτων. Οι τελευταίες χημικές αναλύσεις τον επιβεβαίωσαν. Δεν νιώθει δικαιωμένος. Ελπίζει όμως ότι τώρα θα αλλάξει επιτέλους κάτι.

Οπως τα Οινόφυτα δεν είναι μια συνηθισμένη περιοχή, έτσι και ο παπα-Γιάννης Οικονομίδης δεν είναι ένας συνηθισμένος παπάς. Οταν πριν από αρκετά χρόνια υποψιάστηκε ότι οι βιομήχανοι, με την ανεύθυνη πρακτική της απόρριψης των ανεπεξέργαστων αποβλήτων τους στον Ασωπό, δηλητηριάζουν το νερό που πίνουν οι κάτοικοι -μεταξύ αυτών ο ίδιος, η γυναίκα του και ο νεογέννητος τότε γιος του (σήμερα έχει τρία παιδιά)- αποφάσισε να δράσει.

Σε συνεργασία με τον κ. Θανάση Παντελόγλου, χημικό μηχανικό και πρωτεργάτη της αποκάλυψης του σκανδάλου του Ασωπού, ίδρυσαν το Ινστιτούτο Αειφόρου Ανάπτυξης και Πολιτισμού και ξεκίνησαν αγώνα κινητοποίησης των κατοίκων και των αρμόδιων υπηρεσιών.

Εχει πηδήξει μάντρες, έχει «βουτήξει» στα θολά νερά αναζητώντας τις «μπούκες» των βιομηχανιών, έχει συγκρουστεί με κάθε αρμόδιο, ενώ δεκάδες είναι οι επώνυμες καταγγελίες του που μάλλον «αραχνιάζουν» στα συρτάρια της Νομαρχίας Βοιωτίας.

Πριν από λίγο καιρό, το θέμα ήρθε στη δημοσιότητα, με αφορμή τα ιδιαίτερα ανησυχητικά αποτελέσματα των αναλύσεων του Γενικού Χημείου του Κράτους που ούτε λίγο ούτε πολύ αποκάλυψαν ότι από τις βρύσες των Οινοφύτων ρέει, μεταξύ άλλων, εξασθενές χρώμιο, μια ουσία τόσο επικίνδυνη για τον άνθρωπο που η Ε.Ε. δεν έχει θεσπίσει όρια ασφαλείας. Ο παπα-Γιάννης δεν αισθάνεται δικαιωμένος. Είναι όμως αισιόδοξος ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει: «Επιτέλους, έρχονται οι κάτοικοι και δεν μου λένε απλά «μπράβο, συνέχισε», αλλά «τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε»».

Γεννηθήκατε στα Οινόφυτα;
Οχι. Είμαι εδώ από Πέμπτη Δημοτικού. Ο πατέρας μου δούλευε σε μια μεγάλη βιομηχανία χαλκού. Είχε πάρει και ένα οικόπεδο στο Δήλεσι και έτσι μεταφερθήκαμε όλοι μαζί εδώ.

Αρα γνωρίζετε τη βιομηχανία της περιοχής εκ των έσω.
Βέβαια. Θυμάμαι τού πήγαινα φαγητό στη δουλειά με το ποδήλατο. Τότε έμπαινα στο εργοστάσιο και με έπιανε δέος. Ηταν όλοι κατάμαυροι απ’ το φούμο.

Πώς βλέπει ο πατέρας σας σήμερα αυτό που κάνετε;
Πολύ θετικά. Ξέρει άλλωστε από πρώτο χέρι πώς λειτουργούν οι βιομηχανίες. Ηλεκτρολόγος ήταν. Μέσα στην πηγή του «κακού».

Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με το θέμα της ρύπανσης του νερού;
Πριν από αρκετά χρόνια, οι Σύλλογοι Γονέων και Κηδεμόνων της περιοχής είχαν οργανώσει μια ημερίδα με θέμα «Παιδί και Περιβάλλον», στην οποία είχε μιλήσει ο Θανάσης Παντελόγλου, τον οποίο ακόμα δεν γνώριζα προσωπικά. Θυμάμαι είχα μια πολύ δύσκολη μέρα και κυριολεκτικά σύρθηκα για να πάω. Ηθελα όμως να ακούσω τι θα έλεγε. Πράγματι μας παρουσίασε το πρόβλημα και απηύθυνε μια πρόσκληση-πρόκληση: Ελάτε να δουλέψουμε για το θέμα. Τσίμπησα, ανταποκρίθηκα. Ούτως ή άλλως, θεωρούσα ότι ο φάκελος περιβάλλον πρέπει να μπει στις δραστηριότητές μου, το θεωρούσα επαγγελματική υποχρέωση. Αλλά ένιωθα και μια βαθιά ανησυχία για την οικογένεια που έφτιαχνα. Τότε είχα ήδη ένα παιδί ενός έτους, στο οποίο δυστυχώς έδινα γάλα με νερό της βρύσης.

Εκτός από αυτό, με είχε ενοχλήσει πολύ που έβλεπα τον τόπο γύρω μου να ασχημαίνει, να γίνεται επικίνδυνος. Ενα δυσάρεστο συναίσθημα άρχισε να με κυριεύει. Ετσι ξεκίνησα. Αρχίσαμε να βρισκόμαστε τακτικά με τον Θανάση. Για ένα μεγάλο διάστημα, έπαιρνα μαθήματα δίπλα του. Συζητούσαμε, γνώριζα τα πράγματα, πηγαίναμε στο ποτάμι, βλέπαμε την υποβάθμιση. Επειτα, φτιάξαμε το Ινστιτούτο Τοπικής Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, ένα νομικό εργαλείο για να μπορούμε να κάνουμε τις δράσεις μας πιο οργανωμένα. Ωσπου έσκασαν οι αναλύσεις του νερού.

Αυτό έγινε για πρώτη φορά το 2004. Εως τότε ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου στα Οινόφυτα;
Είχαν προηγηθεί επισκέψεις σε σπίτια. Μια φορά τη βδομάδα μαζεύαμε ανθρώπους της γειτονιάς να συζητήσουμε. Ολοι αναγνώριζαν το πρόβλημα, αλλά ήταν ακόμα νωρίς να δεχθούν την πληροφορία. Ηταν σαν το σπόρο που πέφτει και θέλει χρόνο να φυτρώσει. Κανείς δεν ξεβολευότανε, κανείς δεν τσακωνόταν με την τεμπέλικη αδιαφορία του, όλοι άκουγαν, κουνούσαν το κεφάλι, «ναι να κάνουμε κάτι» έλεγαν, αλλά μέχρι εκεί. Επί 4 – 5 χρόνια βλέπαμε την αδιαφορία να νικά τις προσπάθειές μας. Αυτό τουλάχιστον φαινόταν. Γιατί τελικά δεν ήταν έτσι. Ουσιαστικά αυτό που κάναμε, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, ήταν να συσσωρεύουμε ξύλα σε μια στοίβα με πολλή υπομονή και κόπο. Ηρθαν μετά οι αναλύσεις του 2004 και μπήκε η φωτιά. Με τα στοιχεία του Γενικού Χημείου του Κράτους μπορούσαμε να λέμε πια ανοιχτά ότι οι ουσίες που ανιχνεύονται στο νερό είναι βιομηχανικής προέλευσης. Ηταν το πρώτο χειροπιαστό στοιχείο που είχαμε. Βγάλαμε ένα έντυπο που κυκλοφόρησε παντού, πήγαμε στους αρμόδιους, ενεργοποιήθηκαν οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, και ξεκίνησε έτσι ένας χαρτοπόλεμος με τις υπηρεσίες. Εβλεπες σιγά σιγά τον κόσμο να αρχίζει να συνειδητοποιεί και να καταλαβαίνει. Δεν ήμασταν πλέον οι μόνοι που πίναμε από εμφιαλωμένο.

Ποια ήταν η ανταπόκριση των αρχών;
Καμία. Παρ’ ότι επί μήνες έστελνα κάθε εβδομάδα από μία επώνυμη καταγγελία για ρύπανση από βιομηχανίες, δεν κουνιόταν φύλλο. Εχω επικοινωνήσει τηλεφωνικά δεκάδες φορές μαζί τους. Μέχρι που έφτασαν να μου πουν να σταματήσω να ασχολούμαι με τα εργοστάσια, να ασχοληθώ με τα δάση. «Και τα δάση είναι σοβαρό θέμα», μου είπαν, «γιατί δεν ασχολείσαι με αυτά;». Ηταν σαφές ότι εμποδιζόταν με κάθε τρόπο η προσπάθειά μου.

Ως κληρικός της περιοχής ωστόσο ήρθατε αντιμέτωπος με τμήμα του ποιμνίου σας…
Μέχρι και αγιασμούς είχα κάνει σε κάποια εργοστάσια. Είχα κάνει αυτό το λάθος… (γελάει) Λόγω αυτής της ιστορίας, έχω συναντηθεί πολλές φορές με βιομήχανους. Στην αρχή υπήρχε μια αμηχανία, στη συνέχεια επιθετικότητα. Δεν οδηγεί όμως πουθενά αυτό. Και εκείνοι έχουν πρόβλημα με την Πολιτεία. Τους έχει δοθεί η ευκαιρία να παρανομούν και να ρυπαίνουν το ποτάμι – είναι πεταμένοι σε μια περιοχή που δεν έχει καμία υποδομή. Και να θέλεις να είσαι νόμιμος στα Οινόφυτα δεν μπορείς. Δεν υπάρχουν σχέδια πόλης, δεν υπάρχει τίποτα. Το κράτος σε αναγκάζει να παρανομείς. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ευθύνη τους είναι λιγότερη, απλώς τη μοιράζονται με την Πολιτεία. Θα μπορούσαν να πιέσουν για μια οργανωμένη βιομηχανική περιοχή. Κάποιοι είναι κράτος εν κράτει.

Θέλετε να κλείσουν τα εργοστάσια;
Οχι, το λέω με κάθε ευκαιρία. Δεν μας ενδιαφέρει να κλείσουν τα εργοστάσια ούτε να χάσει ο κόσμος τις δουλειές του. Απλά να λειτουργήσουν καθαρά, να είναι κόσμημα για την περιοχή μας και έτσι να εξασφαλίσουμε υγεία και δουλειά και για τη γενιά τη δικιά μου και για τη γενιά των παιδιών μου. Αυτός είναι ο στόχος. Δεν έχουμε εχθρό τη βιομηχανία, κάθε άλλο. Αναγνωρίζω ότι το ράσο που φοράω είναι βαμμένο μαύρο και ότι το ύφασμα έχει βαφτεί κατά πάσα πιθανότητα σε κάποιο φινιριστήριο στα Οινόφυτα. Είναι αδιανόητο όμως το χρώμα αυτό να φτάνει και στο ποτήρι μου.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_2_08/09/2007_1286850

Advertisements

Ενέργειες

Information

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s




Αρέσει σε %d bloggers: